Αυτόματο διαφορικό πέδησης (ABD)

Το αυτόματο διαφορικό πέδησης, γνωστό με τη συντομογραφία ABD, είναι ένα βοήθημα πρόσφυσης που χρησιμοποιεί τα φρένα του αυτοκινήτου, και όχι μηχανικά γρανάζια, για να συνεχίσει να ρέει η ισχύς προς τους τροχούς που έχουν κράτημα. Όταν ένας κινητήριος τροχός αρχίσει να σπινάρει επειδή έχασε την πρόσφυσή του, το σύστημα ενεργοποιεί αυτόματα το φρένο του συγκεκριμένου τροχού. Επειδή ένα κοινό ελεύθερο διαφορικό ακολουθεί πάντα τον δρόμο της μικρότερης αντίστασης, το φρενάρισμα του τροχού που σπινάρει ανεβάζει την αντίσταση σε εκείνη την πλευρά και αναγκάζει ίση ποσότητα ροπής να περάσει απέναντι, στον τροχό που εξακολουθεί να πατά.

Το σύστημα στηρίζεται στο υλικό που υπάρχει ήδη για την αντιμπλοκαριστική πέδηση. Οι αισθητήρες ταχύτητας τροχών του ABS συγκρίνουν διαρκώς πόσο γρήγορα περιστρέφεται κάθε τροχός· όταν ένας κινητήριος τροχός γυρίζει αισθητά ταχύτερα από τον απέναντί του ή από όσο υποδηλώνει η ταχύτητα του οχήματος, η μονάδα ελέγχου αναγνωρίζει την ολίσθηση. Ο υδραυλικός ρυθμιστής του ABS, με την αντλία και τις ηλεκτρομαγνητικές βαλβίδες του, ασκεί τότε πίεση μόνο στη δαγκάνα του συγκεκριμένου τροχού, με ελεγχόμενους παλμούς ακριβείας, επιβραδύνοντας τον τροχό που σπινάρει χωρίς να επηρεάζει τους υπόλοιπους και χωρίς καμία ενέργεια από τον οδηγό.

Η πρακτική αξία φαίνεται σε επιφάνειες με ανομοιόμορφη πρόσφυση, με κλασικό παράδειγμα τον έναν τροχό πάνω σε πάγο ή λάσπη και τον άλλο σε άσφαλτο. Χωρίς παρέμβαση, ένα ελεύθερο διαφορικό θα σπίναρε απλώς τον τροχό στην ολισθηρή πλευρά και θα άφηνε το αυτοκίνητο καθηλωμένο, με όλη τη ροπή να χαραμίζεται στον τροχό που δεν μπορεί να την αξιοποιήσει. Με το αυτόματο διαφορικό πέδησης, ο τροχός με κράτημα παίρνει την κίνηση που χρειάζεται και το αυτοκίνητο ξεκολλά καθαρά. Η ίδια λογική αποκαθιστά την πρόσφυση όταν ένας τροχός σηκώνεται ή ξεφορτώνεται πάνω από σαμάρι ή μέσα σε στροφή.

Στην ουσία το σύστημα μιμείται ένα διαφορικό περιορισμένης ολίσθησης χωρίς κανένα από τα ειδικά εσωτερικά του εξαρτήματα. Ένα μηχανικό διαφορικό περιορισμένης ολίσθησης χρησιμοποιεί πακέτα δίσκων ή γρανάζια για να αντισταθεί στη διαφορά στροφών μεταξύ των δύο τροχών, ενώ το αυτόματο διαφορικό πέδησης πετυχαίνει συγκρίσιμο αποτέλεσμα αποκλειστικά με στοχευμένη πέδηση που διαχειρίζεται το λογισμικό. Αυτό το καθιστά φθηνό στην εφαρμογή, αφού σε ένα αυτοκίνητο που διαθέτει ήδη ABS δεν προσθέτει σχεδόν τίποτα πέρα από λογική ελέγχου, και μπορεί να ενεργοποιηθεί σε ολόκληρη γκάμα μοντέλων χωρίς επανασχεδιασμό του άξονα.

Η προσέγγιση έχει όμως όρια. Η επαναλαμβανόμενη ή παρατεταμένη πέδηση ενός τροχού που σπινάρει παράγει θερμότητα στο φρένο, οπότε σε μια μεγάλη, απαιτητική ανάβαση με έναν τροχό να ολισθαίνει επίμονα, το σύστημα ενδέχεται να υποχωρήσει για να προστατεύσει τα φρένα από υπερθέρμανση. Επιπλέον, διαχέει ενέργεια ως θερμότητα αντί να τη μεταδίδει όλη ωφέλιμα, όπως θα έκανε ένα μηχανικό διαφορικό, και δεν μπορεί να δημιουργήσει πρόσφυση που το ελαστικό δεν διαθέτει· απλώς ανακατανέμει τη διαθέσιμη ανάμεσα στις δύο πλευρές.

Το αυτόματο διαφορικό πέδησης συγγενεύει στενά με το ηλεκτρονικό μπλοκάρισμα διαφορικού (EDL), με το οποίο συχνά ταυτίζεται, καθώς και τα δύο αποτελούν ηλεκτρονικά υποκατάστατα, βασισμένα στα φρένα, ενός μηχανικού μπλοκέ διαφορικού ή διαφορικού περιορισμένης ολίσθησης. Συμπληρώνει, δεν αντικαθιστά, το βασικό διαφορικό, αντιμετωπίζοντας την κεντρική αδυναμία του ελεύθερου διαφορικού, και συγκαταλέγεται, μαζί με τα γνήσια διαφορικά περιορισμένης ολίσθησης και τα μπλοκέ διαφορικά, στους τρόπους διαχείρισης ενός τροχού που έχασε το πάτημά του.