Κάμπριο (Cabriolet)

Το κάμπριο, γνωστό και ως cabriolet, είναι ένα αυτοκίνητο του οποίου η οροφή μπορεί να αναδιπλωθεί ή να συμπτυχθεί ώστε η καμπίνα να μείνει ανοιχτή προς τον ουρανό. Υπάρχει για να προσφέρει μια ξεχωριστή εμπειρία και όχι κάποιο πρακτικό πλεονέκτημα: την αίσθηση της ανοιχτής οδήγησης, με ανεμπόδιστη θέα, καθαρό αέρα και τον ήχο του δρόμου, όλα αυτά με το πάτημα ενός κουμπιού ή το τράβηγμα ενός μάνταλου. Από τις πρώτες μέρες του αυτοκινήτου, όταν τα περισσότερα οχήματα ήταν ανοιχτά εκ των πραγμάτων, το κάμπριο επιβίωσε ως μια συνειδητή επιλογή απόλαυσης, αφότου το κλειστό αμάξωμα έγινε ο κανόνας.

Το καθοριστικό στοιχείο είναι ο μηχανισμός της αναδιπλούμενης οροφής. Οι παραδοσιακές σχεδιάσεις χρησιμοποιούν μια πολυστρωματική υφασμάτινη κουκούλα τεντωμένη πάνω σε αρθρωτό σκελετό, που αναδιπλώνεται πίσω από τα πίσω καθίσματα· πολλές σύγχρονες εκδόσεις είναι ηλεκτρικές, κατεβάζοντας και ανεβάζοντας την οροφή σε αρκετά λιγότερο από μισό λεπτό, ορισμένες φορές ακόμη και εν κινήσει με χαμηλή ταχύτητα. Εναλλακτική είναι η συμπτυσσόμενη μεταλλική οροφή (hard-top), μια άκαμπτη οροφή σε δύο ή τρία τμήματα που αναδιπλώνεται ηλεκτρικά μέσα στο πορτμπαγκάζ, προσφέροντας την ασφάλεια και την άνεση ενός κουπέ όταν είναι ανεβασμένη και ένα καθαρό ανοιχτό προφίλ όταν είναι αποθηκευμένη. Οι θερμαινόμενοι γυάλινοι πίσω ανεμοθώρακες, οι ανεμοθραύστες και οι μονωμένες πολυστρωματικές κουκούλες έχουν περιορίσει σημαντικά τον θόρυβο και το ρεύμα αέρα που κάποτε έκαναν τα ανοιχτά αυτοκίνητα απόλαυση μόνο για καλό καιρό.

Για τον οδηγό η γοητεία είναι περισσότερο αισθητηριακή και συναισθηματική παρά ορθολογική, και η μηχανική αυτής της ελευθερίας έχει το κόστος της. Η αφαίρεση της σταθερής οροφής — που κανονικά συμβάλλει καθοριστικά στη δομική ακαμψία ενός αυτοκινήτου — αναγκάζει τους σχεδιαστές να προσθέσουν ενισχύσεις στο δάπεδο, στα μαρσπιέ, στις κολόνες Α και στα διαφράγματα ώστε να αποκατασταθεί η στιβαρότητα. Αυτές οι ενισχύσεις προσθέτουν σημαντικό βάρος, που μπορεί να αμβλύνει τις επιδόσεις και την οικονομία, και ακόμη και τότε ένα κάμπριο σπάνια φτάνει τη στρεπτική ακαμψία του αντίστοιχου μοντέλου με σταθερή οροφή, προδίδοντας κάποιες φορές μια διακριτική κάμψη του αμαξώματος στις ανωμαλίες.

Η κατηγορία χωρίζεται γενικά σε δύο χαρακτήρες. Στο ένα άκρο βρίσκονται τα σπορ roadster, συνήθως δίθεσα, ελαφριά και επικεντρωμένα στη συγκίνηση της οδήγησης. Στο άλλο άκρο βρίσκονται τα κάμπριο με έμφαση στην άνεση, συχνά τετραθέσιες εκδόσεις mainstream κουπέ ή σεντάν, που στοχεύουν στη χαλαρή περιήγηση παρά στις καθαρές επιδόσεις. Οι αναδιπλούμενες μεταλλικές οροφές τείνουν προς το άκρο της άνεσης, οι υφασμάτινες κουκούλες προς το σπορ.

Υπάρχουν πρακτικοί συμβιβασμοί πέρα από το βάρος. Όταν η οροφή είναι αναδιπλωμένη συνήθως καταλαμβάνει μέρος του πορτμπαγκάζ, οπότε ο χώρος αποσκευών μειώνεται αισθητά με την οροφή κατεβασμένη, και ένα διαχωριστικό μπορεί να περιορίσει τι μεταφέρεται όσο το αυτοκίνητο είναι ανοιχτό. Οι υφασμάτινες κουκούλες χρειάζονται περιστασιακή φροντίδα και είναι ευάλωτες στη φθορά ή στον βανδαλισμό, ενώ οι πρόσθετοι μηχανισμοί αυξάνουν την πολυπλοκότητα και τις πιθανές ανάγκες συντήρησης. Η προστασία σε ανατροπή παρέχεται από ένα ενισχυμένο πλαίσιο παρμπρίζ και, σε πολλά αυτοκίνητα, από αναδυόμενες μπάρες πίσω από τα καθίσματα.

Το κάμπριο σχετίζεται στενά με αρκετούς τύπους αμαξώματος: το roadster είναι ουσιαστικά η πιο αμιγής δίθεση σπορ μορφή του, το κουπέ είναι το αντίστοιχό του με σταθερή οροφή από το οποίο προέρχονται πολλά κάμπριο, και ο όρος hard-top περιγράφει τόσο τις αποσπώμενες άκαμπτες οροφές του παρελθόντος όσο και τις αναδιπλούμενες μεταλλικές οροφές της σύγχρονης εποχής.