Προσθιοκίνηση (FWD)

Η προσθιοκίνηση, με τη διεθνή συντομογραφία FWD, είναι η διάταξη μετάδοσης στην οποία ο κινητήρας στέλνει την ισχύ του στους εμπρός τροχούς, στους ίδιους τροχούς που κατευθύνουν το αυτοκίνητο. Πρόκειται μακράν για την πιο συνηθισμένη διαμόρφωση στα επιβατικά αυτοκίνητα καθημερινής χρήσης, και ο λόγος ύπαρξής της είναι ότι προσφέρει έναν συμπαγή, οικονομικό και αποδοτικό σε χώρο τρόπο σχεδίασης. Συγκεντρώνοντας κινητήρα, κιβώτιο ταχυτήτων και τελική μετάδοση στο ένα άκρο και καταργώντας την ανάγκη μεταφοράς της ισχύος προς τα πίσω, επιτρέπει την κατασκευή μικρότερων, ελαφρύτερων και φθηνότερων αυτοκινήτων.

Η καρδιά ενός προσθιοκίνητου αυτοκινήτου είναι το ενιαίο συγκρότημα κιβωτίου και διαφορικού, μια μονάδα που συνδυάζει το κιβώτιο ταχυτήτων με το διαφορικό δίπλα στον κινητήρα, συνήθως τοποθετημένο εγκάρσια στο χώρο του κινητήρα. Από το διαφορικό ξεκινά ένα ζευγάρι ημιαξονίων προς κάθε εμπρός τροχό, καθένα εφοδιασμένο με συνδέσμους σταθερής ταχύτητας. Οι σύνδεσμοι αυτοί είναι απαραίτητοι για τη συγκεκριμένη διάταξη, επειδή οι εμπρός τροχοί πρέπει ταυτόχρονα να στρίβουν και να κινούν το αυτοκίνητο· ο σύνδεσμος σταθερής ταχύτητας μεταδίδει την κίνηση ομαλά μέσα από τις συνεχώς μεταβαλλόμενες γωνίες που δημιουργούνται καθώς οι τροχοί στρίβουν και η ανάρτηση δουλεύει, κάτι που ένας απλός σταυρός μετάδοσης δεν θα μπορούσε να κάνει χωρίς κραδασμούς.

Τα πλεονεκτήματα αυτής της διάταξης στη διαμόρφωση του αμαξώματος είναι σημαντικά. Χωρίς κεντρικό άξονα μετάδοσης σε όλο το μήκος του αυτοκινήτου και χωρίς πίσω διαφορικό, το δάπεδο μπορεί να είναι πιο επίπεδο, η καμπίνα πιο ευρύχωρη και το πορτμπαγκάζ πιο βαθύ, ενώ ολόκληρο το σύστημα μετάδοσης μπορεί να συναρμολογηθεί ως ενιαία μονάδα και να τοποθετηθεί στο αμάξωμα. Η διάταξη προσφέρει επίσης καλή πρόσφυση σε κανονικές συνθήκες, αφού το βάρος του κινητήρα βρίσκεται ακριβώς πάνω από τους κινητήριους τροχούς και τους πιέζει στο οδόστρωμα· αυτό βοηθά ιδιαίτερα στο ξεκίνημα σε βρεγμένο ή χιονισμένο δρόμο και εξηγεί σε μεγάλο βαθμό γιατί η προσθιοκίνηση καθιερώθηκε ως η προεπιλογή για τα αυτοκίνητα μαζικής παραγωγής.

Η διάταξη δεν είναι ωστόσο χωρίς συμβιβασμούς, και αυτοί φαίνονται καθαρότερα όταν η ισχύς και η πρόσφυση φτάνουν στα όριά τους. Επειδή τα εμπρός ελαστικά πρέπει να μοιράζονται τα καθήκοντα του τιμονιού, της πέδησης και της μετάδοσης της ισχύος, ένα προσθιοκίνητο αυτοκίνητο τείνει προς την υποστροφή: ανοίγει από το εμπρός μέρος στη σκληρή οδήγηση στις στροφές, καθώς τα εμπρός ελαστικά εξαντλούν πρώτα τα όρια του κρατήματος. Σε δυνατή επιτάχυνση μπορεί επίσης να εμφανίσει torque steer, ένα τράβηγμα στο τιμόνι που οφείλεται στην άνιση μετάδοση ροπής μέσα από ημιαξόνια διαφορετικού μήκους, ενώ σε ένα ισχυρό αυτοκίνητο η πρόσφυση των εμπρός τροχών εξαντλείται πιο εύκολα απ' ό,τι θα συνέβαινε σε έναν κινητήριο πίσω άξονα.

Για τους λόγους αυτούς η προσθιοκίνηση αντιπαραβάλλεται συνήθως με την πισωκίνηση, η οποία διαχωρίζει τα καθήκοντα του τιμονιού και της κίνησης ανάμεσα στους δύο άξονες χάριν πιο καθαρής οδικής συμπεριφοράς αλλά με κόστος σε χώρο και χρήμα, και με την τετρακίνηση, που προσθέτει πρόσφυση κινώντας και τα δύο άκρα. Ως μία από τις μορφές δικίνησης, η προσθιοκίνηση παραμένει η ρεαλιστική επιλογή για τη συντριπτική πλειονότητα των αυτοκινήτων· οι περιορισμένες δυναμικές αδυναμίες της αντισταθμίζονται στην καθημερινή χρήση από την αποδοτικότητα, τους χώρους και την αξιόπιστη πρόσφυση στο βρεγμένο.