Επεκτατής αυτονομίας (REx)

Ο επεκτατής αυτονομίας, γνωστός συχνά με τη συντομογραφία REx, είναι μια μικρή βοηθητική μονάδα ισχύος που τοποθετείται σε ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο με μοναδικό σκοπό να παράγει ηλεκτρισμό εν κινήσει, επεκτείνοντας έτσι την απόσταση που μπορεί να διανύσει το αυτοκίνητο πριν χρειαστεί να συνδεθεί σε φορτιστή. Σχεδόν πάντα παίρνει τη μορφή ενός συμπαγούς βενζινοκινητήρα, συχνά μιας μικρής δικύλινδρης ή τρικύλινδρης μονάδας, συνδεδεμένης με μια γεννήτρια. Η δουλειά του είναι να εμποδίζει τη μπαταρία να αδειάσει εντελώς σε ένα μεγάλο ταξίδι, λειτουργώντας ως ηλεκτρικό δίχτυ ασφαλείας παρά ως κύριο μέσο πρόωσης.

Το καθοριστικό χαρακτηριστικό ενός επεκτατή αυτονομίας, και αυτό που τον ξεχωρίζει από ένα επαναφορτιζόμενο υβριδικό, είναι ότι ο κινητήρας του δεν στέλνει ποτέ ισχύ απευθείας στους τροχούς. Το αυτοκίνητο παραμένει διαρκώς κινούμενο αποκλειστικά από τον ηλεκτροκινητήρα του· η μόνη έξοδος του κινητήρα είναι ηλεκτρισμός. Πρόκειται για διάταξη σειράς, στην οποία η ενέργεια ρέει από τον κινητήρα στη γεννήτρια και στη συνέχεια στη μπαταρία ή τον ηλεκτροκινητήρα, ποτέ μέσω μηχανικού συνδέσμου προς τον δρόμο. Επειδή ο κινητήρας απαλλάσσεται από την απαίτηση να κινεί το αυτοκίνητο, μπορεί να είναι μικρός και ρυθμισμένος ώστε να λειτουργεί στις πιο αποδοτικές του στροφές, ξεκινώντας μόνο όταν το φορτίο της μπαταρίας πέσει κάτω από ένα καθορισμένο επίπεδο και σβήνοντας ξανά μόλις αποκατασταθεί ένα απόθεμα.

Ο σκοπός της διάταξης είναι ευθέως να αντιμετωπίσει το άγχος αυτονομίας διατηρώντας παράλληλα την εμπειρία της ηλεκτρικής οδήγησης. Στις περισσότερες διαδρομές το αυτοκίνητο κινείται αθόρυβα μόνο με ισχύ από τη μπαταρία, ακριβώς όπως ένα αμιγώς ηλεκτρικό όχημα, και ο κινητήρας δεν ξυπνά καθόλου. Στο περιστασιακό μεγαλύτερο ταξίδι, ή όταν δεν υπάρχει φορτιστής κοντά, η γεννήτρια διατηρεί διακριτικά τη μπαταρία και αφήνει τον οδηγό να συνεχίσει, εξαλείφοντας την ανησυχία της ακινητοποίησης χωρίς να θυσιάζεται η ομαλότητα και η ησυχία της ηλεκτρικής πρόωσης στην καθημερινή χρήση. Το ντεπόζιτο καυσίμου είναι συνήθως μικρό, αντανακλώντας τον ρόλο του κινητήρα ως εφεδρείας και όχι ως κύριου εργάτη.

Η ιδέα γνώρισε ακμή στα πρώτα χρόνια της μαζικής ηλεκτροκίνησης, όταν οι αυτονομίες των μπαταριών ήταν μικρές και το δημόσιο δίκτυο φόρτισης ανώριμο, και μια μικρή γεννήτρια πρόσφερε φθηνή καθησύχαση. Καθώς οι χωρητικότητες των μπαταριών αυξήθηκαν και αυτονομίες αρκετών εκατοντάδων χιλιομέτρων έγιναν κανόνας, ο επεκτατής αυτονομίας έπεσε σε μεγάλο βαθμό σε δυσμένεια, θεωρούμενος μια περιπλοκή που πρόσθετε βάρος και κόστος για ένα όφελος που λιγότεροι οδηγοί ένιωθαν ότι χρειάζονταν. Πιο πρόσφατα η ιδέα αναβίωσε υπό την ονομασία ηλεκτρικό όχημα εκτεταμένης αυτονομίας, ή EREV, ιδίως σε αγορές όπου οι υποδομές φόρτισης βρίσκονται ακόμη υπό ανάπτυξη ή όπου τα μεγαλύτερα οχήματα επωφελούνται από την εφεδρεία μιας γεννήτριας.

Ένας επεκτατής αυτονομίας βρίσκεται εννοιολογικά ανάμεσα στο αμιγώς ηλεκτρικό όχημα, με το οποίο μοιάζει πολύ στην καθημερινή χρήση, και στο επαναφορτιζόμενο υβριδικό, από το οποίο διαφέρει κρατώντας τον κινητήρα εντελώς αποκομμένο από τους τροχούς. Όπως και τα δύο, εξαρτάται από τον ηλεκτροκινητήρα για κάθε πραγματική κίνηση, και η αξία του γίνεται καλύτερα κατανοητή σε σχέση με την ηλεκτρική αυτονομία ενός αυτοκινήτου: υπάρχει ακριβώς για να προσθέσει ένα περιθώριο με καύσιμο πέρα από όσο μπορεί να προσφέρει η μπαταρία από μόνη της.