Σύστημα Ελέγχου Πρόσφυσης (TCS)

Το σύστημα ελέγχου πρόσφυσης, συνήθως γνωστό ως TCS, αποτρέπει τους κινητήριους τροχούς από το να σπινάρουν άσκοπα όταν ο κινητήρας αποδίδει περισσότερη ροπή από όση μπορεί να μεταφέρει η διαθέσιμη πρόσφυση, ιδίως κατά την επιτάχυνση. Υπάρχει επειδή ένας τροχός που σπινάρει παράγει σχεδόν καθόλου ώθηση προς τα εμπρός και μπορεί να καταστήσει το αυτοκίνητο ασταθές. Σε ολισθηρές επιφάνειες ο οδηγός εύκολα ζητά περισσότερη ισχύ από όση μπορούν να αποδώσουν τα ελαστικά στο οδόστρωμα, και το TCS διαχειρίζεται αυτή την αναντιστοιχία αυτόματα και πολύ ταχύτερα από τα ανθρώπινα αντανακλαστικά.

Το σύστημα μοιράζεται τον βασικό εξοπλισμό του με το σύστημα αντιμπλοκαρίσματος φρένων (ABS), αξιοποιώντας τους ίδιους αισθητήρες ταχύτητας τροχών σε κάθε γωνία. Συγκρίνοντας τις περιστροφικές ταχύτητες των τροχών, η μονάδα ελέγχου αναγνωρίζει πότε ένας κινητήριος τροχός περιστρέφεται αισθητά ταχύτερα από τους υπόλοιπους, το χαρακτηριστικό σημάδι της απώλειας πρόσφυσης. Αφού εντοπίσει την ολίσθηση, παρεμβαίνει μέσω δύο βασικών μηχανισμών. Μπορεί να μειώσει την απόδοση ροπής του κινητήρα, καθυστερώντας την ανάφλεξη, διακόπτοντας την παροχή καυσίμου σε ορισμένους κυλίνδρους ή κλείνοντας ηλεκτρονικά την πεταλούδα του γκαζιού, και μπορεί να φρενάρει τον μεμονωμένο τροχό που σπινάρει, κάτι που σε έναν κινητήριο άξονα μεταφέρει επίσης ροπή μέσω του διαφορικού στον τροχό με περισσότερη πρόσφυση, λειτουργώντας κάπως σαν διαφορικό περιορισμένης ολίσθησης.

Το όφελος για τον οδηγό είναι η διατήρηση ελεγχόμενης και αποτελεσματικής επιτάχυνσης σε συνθήκες όπου οι τροχοί θα έχαναν αλλιώς την πρόσφυσή τους: κατά την εκκίνηση σε βρεγμένη άσφαλτο, πάγο, χιόνι, χαλίκι ή λασπωμένο έρεισμα, κατά τη σφοδρή επιτάχυνση από μια βρεγμένη στροφή ή κατά την ανάβαση σε ολισθηρή ανηφόρα. Διατηρώντας τους κινητήριους τροχούς στο όριο της πρόσφυσης αντί να τους αφήνει να σπινάρουν ελεύθερα, το TCS διαφυλάσσει τόσο την πρόοδο προς τα εμπρός όσο και την ευστάθεια κατεύθυνσης, καθώς ένας τροχός που σπινάρει προβάλλει μικρή αντίσταση στην πλευρική μετατόπιση και μπορεί να προκαλέσει ολίσθηση, ιδίως στα αυτοκίνητα με πίσω κίνηση.

Ο έλεγχος πρόσφυσης κατανοείται καλύτερα ως ένας σταθμός στην εξέλιξη των ηλεκτρονικών βοηθημάτων του πλαισίου. Στηρίχθηκε άμεσα στην υποδομή ανίχνευσης ταχύτητας τροχών και ενεργοποίησης των φρένων του ABS και, με τη σειρά του, αποτέλεσε τη βάση για τον ηλεκτρονικό έλεγχο ευστάθειας, ο οποίος προσθέτει έναν αισθητήρα ρυθμού εκτροπής και στοιχεία γωνίας τιμονιού ώστε να παρεμβαίνει όχι μόνο κατά την επιτάχυνση αλλά κάθε φορά που το αυτοκίνητο αρχίζει να αποκλίνει από την επιθυμητή πορεία του οδηγού. Σε πολλά οχήματα το TCS και ο έλεγχος ευστάθειας είναι ενσωματωμένα σε μία μονάδα και διαχειρίζονται από κοινό λογισμικό.

Υπάρχουν λεπτομέρειες που αξίζει να εκτιμηθούν. Το TCS δεν μπορεί να δημιουργήσει πρόσφυση εκεί όπου δεν υπάρχει· σε μια εντελώς ολισθηρή επιφάνεια απλώς περιορίζει το σπινάρισμα χωρίς να επιτρέπει την κίνηση, ενώ στο βαθύ χιόνι ή στην ασταθή άμμο ένα μικρό ποσοστό ελεγχόμενης ολίσθησης είναι ορισμένες φορές χρήσιμο, γι' αυτό και πολλά αυτοκίνητα επιτρέπουν τη μερική ή πλήρη απενεργοποίηση του συστήματος. Η έντονη παρέμβαση μπορεί να γίνει αισθητή σαν στιγμιαία συγκράτηση της ισχύος του κινητήρα. Το σύστημα συνδέεται στενά με το ABS και τον ηλεκτρονικό έλεγχο ευστάθειας, με τα οποία μοιράζεται τον εξοπλισμό, με το διαφορικό περιορισμένης ολίσθησης που λειτουργικά μιμείται, καθώς και με την ηλεκτρονική κατανομή δύναμης πέδησης, ως μέρος μιας συντονισμένης σειράς ηλεκτρονικών συστημάτων φρένων και πρόσφυσης.