Κίνηση στους δύο τροχούς (2WD)

Η κίνηση στους δύο τροχούς, με τη συντομογραφία 2WD, περιγράφει κάθε διάταξη οχήματος στην οποία ο κινητήρας στέλνει ισχύ μόνο σε δύο από τους τροχούς του και όχι και στους τέσσερις. Είναι η πιο διαδεδομένη διάταξη μετάδοσης στα καθημερινά αυτοκίνητα και λειτουργεί ως όρος-ομπρέλα που καλύπτει τόσο την προσθιοκίνηση, όπου κινείται το εμπρός ζεύγος, όσο και την πισωκίνηση, όπου κινείται το πίσω. Το καθοριστικό χαρακτηριστικό είναι απλώς ότι ο ένας άξονας προωθεί το όχημα ενώ ο άλλος περιστρέφεται ελεύθερα.

Η διάκριση ανάμεσα στις δύο μορφές 2WD διαμορφώνει σημαντικά τη συμπεριφορά ενός αυτοκινήτου. Η προσθιοκίνηση συγκεντρώνει κινητήρα, κιβώτιο ταχυτήτων και κινητήριους τροχούς μπροστά, τραβώντας το αυτοκίνητο· είναι αποδοτική ως προς τον χώρο και τείνει να είναι σταθερή και συγχωρητική, κάτι που ταιριάζει στη συντριπτική πλειονότητα των hatchback και των σεντάν. Η πισωκίνηση σπρώχνει το αυτοκίνητο από πίσω, διαχωρίζοντας τα καθήκοντα της διεύθυνσης και της κίνησης ανάμεσα στους δύο άξονες, και προτιμάται στα σπορ και σε πολλά πολυτελή μοντέλα επειδή επιτρέπει καλύτερη κατανομή βάρους και πιο ουδέτερη αίσθηση στο κράτημα.

Το βασικό θέλγητρο της δικίνησης βρίσκεται στην απλότητά της. Με έναν μόνο κινητήριο άξονα δεν υπάρχει κιβώτιο μεταφοράς, δεύτερο διαφορικό ούτε πρόσθετος άξονας μετάδοσης, οπότε το σύστημα είναι ελαφρύτερο, λιγότερο πολύπλοκο και φθηνότερο στην κατασκευή και στην επισκευή. Το χαμηλότερο βάρος και οι μειωμένες τριβές στη μετάδοση μεταφράζονται σε καλύτερη κατανάλωση καυσίμου και χαμηλότερα λειτουργικά έξοδα, γι' αυτό και το 2WD παραμένει η προεπιλογή για τη συνηθισμένη οδήγηση, όπου οι συνθήκες σπάνια απαιτούν κάτι παραπάνω.

Ο περιορισμός της δικίνησης γίνεται εμφανής μόλις λιγοστέψει η πρόσφυση. Με την ισχύ να καταλήγει σε έναν μόνο άξονα, το όχημα έχει λιγότερη συνολική πρόσφυση να αξιοποιήσει σε βρεγμένο, παγωμένο, χιονισμένο, λασπωμένο ή χαλαρό οδόστρωμα, και είναι πιο επιρρεπές στο σπινάρισμα κατά την εκκίνηση ή στην ανηφόρα υπό κακές συνθήκες. Τα προσθιοκίνητα αυτοκίνητα τα καταφέρνουν γενικά καλύτερα τον χειμώνα από τα πισωκίνητα, χάρη στο βάρος του κινητήρα πάνω από τους κινητήριους τροχούς, αλλά κανένα από τα δύο δεν φτάνει τη σιγουριά της κίνησης και στους τέσσερις τροχούς.

Αυτό ακριβώς το κενό καλύπτουν τα συστήματα μόνιμης και επιλεγόμενης τετρακίνησης, που κατανέμουν την ισχύ και στους δύο άξονες για μέγιστη πρόσφυση, με τίμημα το βάρος, την πολυπλοκότητα, το κόστος και την απόδοση. Η επιλογή ανάμεσα στο 2WD και σε σύστημα με τέσσερις κινητήριους τροχούς είναι επομένως ένας πρακτικός συμβιβασμός: οι περισσότεροι οδηγοί, σε ασφαλτοστρωμένους δρόμους και σε εύκρατο κλίμα, εξυπηρετούνται άριστα από την ελαφρύτερη και οικονομικότερη δικίνητη διάταξη, ενώ όσοι αντιμετωπίζουν τακτικά χιόνι, ρυμούλκηση ή ανώμαλο έδαφος ίσως δικαιολογήσουν τον επιπλέον εξοπλισμό. Σε μορφή κωδικού, ένα δικίνητο αυτοκίνητο με τέσσερις τροχούς γράφεται και ως 4x2.