Przechył nadwozia (body roll)

Przechył nadwozia to boczne pochylanie się karoserii na zewnątrz zakrętu, będące reakcją na siły powstające w trakcie skręcania. Gdy samochód zmienia kierunek jazdy, działa na niego siła boczna, a ponieważ nadwozie spoczywa nad kołami na podatnych sprężynach i amortyzatorach, siła ta powoduje wychylenie masy resorowanej na zewnątrz: zawieszenie po zewnętrznej stronie pojazdu ulega ściśnięciu, a po wewnętrznej rozprężeniu. Jest to naturalne i nieuniknione następstwo zawieszenia ciężkiego nadwozia na sprężynach, a wielkość przechyłu stanowi jeden z kluczowych wskaźników charakteru prowadzenia auta.

Mechanizm ten wynika z faktu, że siła odśrodkowa działa praktycznie w środku ciężkości pojazdu, położonym w pewnej odległości nad osią przechyłu wyznaczoną przez geometrię zawieszenia. To pionowe rozsunięcie tworzy ramię dźwigni, więc im wyżej środek ciężkości znajduje się ponad osią przechyłu i im większa siła w zakręcie, tym większy moment przechylający, który stara się przewrócić nadwozie. Sprężyny zawieszenia przeciwstawiają się temu momentowi, lecz aby to zrobić, muszą się ugiąć, a to ugięcie jest właśnie widocznym pochyleniem. Pojazd ustala się pod takim kątem, przy którym opór sprężyn równoważy moment przechylający.

Dla kierowcy przechył wpływa zarówno na pewność prowadzenia, jak i na przyczepność. Nadmierne pochylenie przenosi obciążenie na zewnętrzne opony, zmienia kąt styku opon z nawierzchnią wskutek zmian geometrii zawieszenia i sprawia, że auto wydaje się ociężałe, mało precyzyjne i powolne w reakcjach. Wytrąca też z równowagi pasażerów i opóźnia reakcję samochodu na ruchy kierownicą. Dobrze opanowany, umiarkowany przechył dostarcza natomiast użytecznej informacji o tym, jak mocno pracuje auto, nie pogarszając przy tym przyczepności opon, dlatego inżynierowie dążą do ograniczenia, a nie całkowitego wyeliminowania zjawiska.

Przechył ograniczają różne rozwiązania konstrukcyjne. Stabilizatory poprzeczne, czyli drążki skrętne łączące lewe i prawe koło danej osi, przeciwstawiają się różnicy w ich ruchu podczas pokonywania zakrętu, wyraźnie zmniejszając pochylenie, nie usztywniając jednak nadmiernie zawieszenia na nierównościach oddziałujących na oba koła jednakowo. Przechył redukują również sztywniejsze sprężyny, twardsze tłumienie, szerszy rozstaw kół, a przede wszystkim niżej położony środek ciężkości. Układy aktywne i adaptacyjne potrafią usztywniać zawieszenie dynamicznie, a niektóre zaawansowane auta korzystają z hydraulicznych lub elektrycznych systemów przeciwprzechyłowych, które utrzymują nadwozie niemal płasko w łukach.

Stopień przechyłu jest niezwykle zróżnicowany w zależności od typu pojazdu i w dużej mierze zależy od wysokości nadwozia nad jezdnią. Wysoki, ciężki SUV z wysoko położonym środkiem ciężkości pochyla się znacznie bardziej niż niski, szeroki samochód sportowy, zaprojektowany tak, by pozostawać niemal płaskim. Przechył nadwozia jest ściśle powiązany ze stabilizatorem, który mu przeciwdziała, ze środkiem ciężkości i konstrukcją zawieszenia, które go warunkują, a także z szerszą dziedziną dynamiki pojazdu, w tym z odchyleniem (ruchem obrotowym auta wokół osi pionowej), z którym przechył łączy się, definiując zachowanie samochodu w zakręcie.