Cab forward (wysunięta kabina)

Cab forward opisuje sposób kompozycji nadwozia, w którym przedział pasażerski, a w szczególności podstawę szyby przedniej, wyraźnie przesuwa się ku przodowi pojazdu, tak aby znalazł się bliżej kół przednich lub częściowo nad nimi. Rozwiązanie to powstało, by rozwiązać odwieczny konflikt w projektowaniu samochodów: jak wygospodarować jak najwięcej miejsca we wnętrzu przy zadanej długości całkowitej, a jednocześnie nadać nadwoziu pewną, mocno osadzoną sylwetkę. Rozciągając kabinę na zewnątrz zamiast pozostawiać głębokie zwisy przy zderzakach, projektanci odzyskują przestrzeń, która w przeciwnym razie pozostałaby bezużytecznym fragmentem blachy.

Metoda ta opiera się przede wszystkim na geometrii rozstawu osi. Koła odsuwa się ku skrajnym narożnikom nadwozia, wydłużając odległość między osiami i utrzymując jednocześnie krótkie zwisy przedni i tylny. Szybę przednią pochyla się mocniej do przodu, a słupki A przesuwa przed miejsce, w którym tradycyjnie się znajdowały, pociągając za sobą deskę rozdzielczą i okolicę podszybia. Ponieważ objętość kabiny wyznaczają położenia kół, a nie komora silnika, powstaje długi przedział pasażerski otoczony krótkim przodem i tyłem. Osiągnięcie takiego układu wymaga zwykle starannego rozplanowania zawieszenia przedniego, układu kierowniczego i mocowań silnika, gdyż podzespoły trzeba upakować ciasno, aby zwolnić miejsce dla wnętrza.

Dla pasażerów korzyści są wymierne: więcej miejsca na nogi, przestronniejsze wrażenie z przodu i z tyłu oraz bardziej płaska podłoga, a wszystko to bez nadmiernego powiększania gabarytów i masy własnej samochodu. Długi rozstaw osi sprzyja również komforterowi resorowania i stabilności przy dużych prędkościach, a krótkie zwisy wyostrzają proporcje i mogą poprawiać zwrotność. Wizualnie samochód sprawia wrażenie niskiego, szerokiego i pewnie osadzonego na kołach, co projektanci szczególnie cenią.

Termin najmocniej kojarzony jest z marką Chrysler, która uczyniła z koncepcji cab forward znak rozpoznawczy swoich limuzyn z lat 90., takich jak Intrepid, Concorde, modele na platformie LH oraz późniejszy 300M. Ich mocno pochylone szyby i krótkie przody stały się rozpoznawalnym stylem firmy i wpływały na konkurencję przez całą dekadę. Sama zasada jest jednak starsza niż ta marketingowa etykieta i bywała widoczna w znacznie wcześniejszych, oszczędnych przestrzennie układach oraz w wielu nowoczesnych platformach z napędem na przednie koła.

Rozwiązanie ma swoje kompromisy. Przesunięcie szyby do przodu wydłuża deskę rozdzielczą i sięgnięcie do jej podstawy, co komplikuje rozplanowanie ogrzewania i wentylacji oraz pozostawia rozległy, głęboki blat deski wystawiony na nasłonecznienie. Wysunięte słupki A w połączeniu ze stromą szybą mogą tworzyć martwe pola na skrzyżowaniach. Konstrukcję pochłaniającą energię zderzenia trzeba też projektować szczególnie uważnie, ponieważ krótki zwis przedni oferuje mniejszą drogę zgniotu przed kabiną.

Cab forward najlepiej rozpatrywać obok pokrewnych pojęć konstrukcyjnych i stylistycznych. Wymaga konstrukcji samonośnej, by długa i sztywna komora pasażerska była praktyczna, korzysta z aerodynamiki dzięki pochylonej szybie i jest częściowo definiowane przez to, gdzie w obrębie całego układu umieszczono słupek A oraz pozostałe punkty mocowań podwozia.