NEDC

New European Driving Cycle, powszechnie skracany do NEDC, był procedurą badania laboratoryjnego stosowaną w całej Europie przez dziesięciolecia do pomiaru ekonomiki paliwowej, emisji dwutlenku węgla oraz regulowanych zanieczyszczeń. Jego celem było zapewnienie jednego, powtarzalnego standardu, tak by każdy nowy model oceniano identycznie, co pozwalało porównywać oficjalne wartości i egzekwować limity emisji. Przez wiele lat liczba NEDC w katalogu była nagłówkową wartością zużycia, na której polegali kupujący.

Procedurę przeprowadzano na hamowni podwoziowej, w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych, a nie na prawdziwych drogach. Składała się z powtarzanego cyklu miejskiego, po którym następowała pojedyncza faza pozamiejska, przy czym cały test trwał zaledwie około dwudziestu minut i obejmował mniej więcej jedenaście kilometrów. Prędkości były umiarkowane, przyspieszenia łagodne, a jazda ze stałą prędkością częsta, z prędkością maksymalną zaledwie 120 km/h osiąganą tylko na krótko.

Korzenie cyklu sięgają lat 80., co jest kluczowe dla zrozumienia jego wad. Zaprojektowano go dla ery mniej mocnych aut i lżejszego ruchu, a jego wyważony, wyidealizowany przebieg prędkości miał niewiele wspólnego z tym, jak rzeczywiście jeździ się nowoczesnymi pojazdami. Producentom pozwalano też wykorzystywać liczne tolerancje i optymalizacje podczas badania, takie jak zaklejanie szczelin nadwozia, przepompowywanie opon, odłączanie odbiorników pomocniczych i ważenie aut w najkorzystniejszej dopuszczalnej konfiguracji.

Konsekwencją była rosnąca i dobrze udokumentowana rozbieżność między wartościami oficjalnymi a rzeczywistymi. Podawane zużycie paliwa bywało zaniżone o dwadzieścia do czterdziestu procent, a różnica narastała z latami, bo test nie nadążał za rozwojem techniki, w tym za coraz częstszym montażem rozwiązań oszczędzających paliwo, których korzyść uwidaczniała się w cyklu, lecz nie zawsze na drodze. Podkopywało to zaufanie publiczne do tych liczb i utrudniało kierowcom rzetelne planowanie wydatków na paliwo.

Wiarygodność NEDC dodatkowo nadszarpnęła świadomość, że samo badanie laboratoryjne da się obejść, co najdobitniej obnażyła afera spalinowa diesli. W odpowiedzi regulatorzy zastąpili cykl. W latach 2017–2019 wprowadzano stopniowo bardziej rygorystyczną procedurę Worldwide Harmonised Light Vehicles Test Procedure, czyli WLTP, do pomiaru zużycia i dwutlenku węgla, wspartą drogowym badaniem emisji w rzeczywistych warunkach jazdy (RDE) dla zanieczyszczeń takich jak NOx.

NEDC należy zatem dziś w dużej mierze do historii, choć wartości z niego wyprowadzone utrzymywały się na niektórych dokumentach i w pewnych wyliczeniach podatkowych w okresie przejściowym. Najlepiej rozumieć go jako poprzednika, względem którego definiuje się WLTP i RDE: wczesną, choć dobrze pomyślaną, lecz ostatecznie niereprezentatywną próbę określenia, jak czyste i oszczędne jest naprawdę dane auto.