System wykrywania pozycji pasażera (OPDS)

System wykrywania pozycji pasażera, oznaczany skrótem OPDS, to technologia bezpieczeństwa firmy Honda zaprojektowana tak, by rozwinięcie poduszki powietrznej było inteligentne, a nie bezwarunkowe. Wczesne poduszki powietrzne uruchamiały się jednym, pełnosiłowym ładunkiem za każdym razem, gdy zderzenie przekraczało próg zadziałania — strategia ta uratowała wiele istnień, lecz sama mogła zranić lub zabić osoby drobne, lekko zbudowane bądź siedzące zbyt blisko poduszki w chwili jej napełnienia. OPDS powstał, by wypełnić tę lukę, wykrywając, kto zajmuje przedni fotel pasażera i w jakiej znajduje się pozycji, tak aby układ przytrzymujący mógł odpowiednio dopasować, a nawet wstrzymać rozwinięcie poduszki.

Sercem systemu jest czujnik wpleciony w oparcie fotela. W rozwiązaniu Hondy zastosowano przewodzącą prąd nić ułożoną na całej powierzchni oparcia w taki wzór, którego rezystancja zmienia się zależnie od nacisku, powierzchni styku i postury osoby się o nie opierającej. Sygnały z tej czujnikowej siatki pozwalają elektronice sterującej oszacować rozmiary i pozycję pasażera, odróżniając na przykład prawidłowo siedzącą osobę dorosłą od drobnego dziecka lub od dorosłego pochylonego do przodu, w strefę zagrożenia w pobliżu deski rozdzielczej.

Te informacje trafiają do logiki sterującej poduszką, która następnie podejmuje decyzję o jej rozwinięciu. Jeśli system uzna, że przedni pasażer to osoba dorosła o typowych rozmiarach, siedząca prawidłowo, poduszka pozostaje uzbrojona i zadziała podczas zderzenia. Jeśli natomiast wykryje drobnego pasażera, dziecko bądź osobę, której głowa lub tułów znajdują się poza prawidłową pozycją i na drodze napełniania poduszki, może całkowicie zablokować poduszkę pasażera. Eliminuje w ten sposób ryzyko, że wybuchowa siła napełnienia, osiągająca w pierwszych milisekundach prędkość znacznie ponad sto sześćdziesiąt kilometrów na godzinę, ugodzi narażonego pasażera w najgorszej możliwej odległości.

OPDS należy do szerszej generacji adaptacyjnych, czyli tak zwanych inteligentnych układów przytrzymujących, które pojawiły się, gdy regulatorzy i producenci mierzyli się z obrażeniami powodowanymi przez poduszki powietrzne pod koniec lat 90. i na początku lat 2000. Podobne cele inni producenci realizują za pomocą mat klasyfikujących pasażera na podstawie masy, czujników pojemnościowych lub ultradźwiękowego monitorowania pozycji. Łączy je odejście od jednolitego ładunku na rzecz systemu, który odczytuje sytuację pasażera i dostosowuje stopień ochrony, niekiedy w połączeniu z dwustopniowymi generatorami gazu, regulującymi zarówno siłę, jak i moment rozwinięcia poduszki.

W praktyce system ma niuanse warte zrozumienia. Ponieważ wnioskuje o obecności pasażera na podstawie styku z oparciem fotela, wskaźnik na desce rozdzielczej zwykle informuje kierowcę, czy poduszka pasażera jest aktualnie aktywna, czy wyłączona, a nietypowa pozycja, gruba odzież lub bagaż położony na fotelu mogą wpływać na odczyt. Działa wspólnie z pasem bezpieczeństwa i szerszą siecią czujników nadzorowaną przez sterownik poduszek powietrznych, a nie zamiast nich. Jako część zintegrowanego pakietu, który może obejmować również poduszki boczne i kurtynowe, OPDS odzwierciedla zasadę, że nowoczesny układ przytrzymujący chroni najlepiej wtedy, gdy wie jak najwięcej o osobie, którą ma chronić.