Napęd na tylne koła (RWD)

Napęd na tylne koła, w skrócie RWD, to układ, w którym moc silnika kierowana jest na koła tylne, pozostawiając kołom przednim wyłącznie zadanie kierowania. To klasyczna konfiguracja samochodu, dominująca przez pierwszą połowę dwudziestego wieku i nadal preferowana w pojazdach o nastawieniu na osiągi, luksusowych oraz przeznaczonych do przewozu ładunków. Rozdzielając zadania napędzania i kierowania pomiędzy obie osie, napęd na tylne koła pozwala każdej parze kół dobrze wykonywać jedno zadanie, zamiast obu naraz.

W typowym samochodzie z napędem na tylne koła silnik umieszczony jest z przodu i przekazuje moment obrotowy do tyłu przez skrzynię biegów i wał napędowy do mechanizmu różnicowego osadzonego w osi tylnej, który następnie napędza koła tylne. Taki układ rozkłada główne masy na całej długości samochodu i pomaga uzyskać zrównoważony rozkład masy między przód a tył, w idealnym przypadku zbliżony do pięćdziesiąt na pięćdziesiąt. Dobre wyważenie masy w połączeniu z brakiem jakichkolwiek sił napędowych przenoszonych przez przednie koła nadaje samochodom z napędem na tył ich charakterystycznie czysty odbiór kierownicy.

Kluczową zaletą jest wyeliminowanie efektu skręcania kierownicy pod wpływem momentu obrotowego, czyli skłonności mocnego samochodu z napędem na przednie koła do szarpania kierownicą przy gwałtownym przyśpieszaniu. Ponieważ przednie koła nie przenoszą napędu, kierowanie pozostaje czyste i niezakłócone, niezależnie od ilości przekazywanej mocy. Napęd na tylne koła skuteczniej także przenosi moc: podczas przyśpieszania masa pojazdu przemieszcza się do tyłu, na koła napędowe, dociskając je mocniej do nawierzchni i poprawiając ich przyczepność dokładnie wtedy, gdy trakcja jest najbardziej potrzebna. Dlatego właśnie ten układ stosują mocne samochody sportowe, limuzyny i wiele pojazdów o sportowym charakterze, i dlatego sprawdza się przy holowaniu oraz przewozie ciężkich ładunków, które dokładają masy nad napędzaną osią tylną.

Układ ten ma swoje wady. Z kołami napędowymi z tyłu i, w samochodach z silnikiem z przodu, mniejszą masą statyczną nad nimi, przyczepność na śniegu i lodzie bywa gorsza niż przy napędzie na przednie koła, gdzie masa silnika spoczywa bezpośrednio nad kołami napędowymi. Samochody z napędem na tył są też podatne na nadsterowność, czyli sytuację, w której tylne opony tracą przyczepność wcześniej niż przednie, a tył uchodzi na zewnątrz łuku, zwłaszcza gdy moc zostanie nieumiejętnie dodana w zakręcie. W wprawnych rękach bywa to kontrolowane, a nawet sprawia frajdę, ale wymaga od kierowcy większej ostrożności, dlatego współczesne samochody z napędem na tył w dużej mierze polegają na elektronicznej kontroli stabilności.

Napęd na tylne koła kontrastuje z napędem na przednie koła, tańszym, bardziej oszczędnym przestrzennie i pewniejszym w codziennej jeździe, oraz z napędem na wszystkie koła, który łączy trakcję napędzania każdego koła z większością równowagi układu z przewagą tyłu. Wybór odzwierciedla priorytety pojazdu: napęd na przód dla zwartości i ekonomii, napęd na tył dla czystości prowadzenia i przenoszenia mocy, napęd na wszystkie koła dla pewności w każdych warunkach pogodowych.