WLTP

Worldwide Harmonised Light Vehicles Test Procedure, powszechnie skracane do WLTP, to znormalizowany test laboratoryjny służący do pomiaru zużycia paliwa, emisji dwutlenku węgla, a w przypadku pojazdów zelektryfikowanych również zasięgu na prądzie, dla samochodów osobowych i lekkich dostawczych. Istnieje, ponieważ nabywcy, organy regulacyjne oraz administracja podatkowa potrzebują jednej, powtarzalnej miary, według której można porównywać różne modele, a uzyskiwane w nim wyniki wprost zasilają system opodatkowania pojazdów, cele dotyczące średniej emisji floty oraz etykiety prezentowane w salonach.

WLTP opracowano pod auspicjami Organizacji Narodów Zjednoczonych, aby zastąpić New European Driving Cycle, czyli NEDC, który zasłynął z zaniżania rzeczywistego zużycia. NEDC wywodził się z lat 80. i posługiwał się łagodnym, mało realistycznym profilem jazdy z długimi odcinkami stałej prędkości i niewielkimi przyspieszeniami, przez co rozbieżność między podawanym a faktycznie osiąganym przez kierowców spalaniem stale rosła w miarę rozwoju silników i samochodów. WLTP wprowadzano stopniowo dla nowych modeli w Europie w latach 2017–2019 właśnie po to, aby tę rozbieżność zmniejszyć.

Od strony technicznej test przeprowadza się na hamowni podwoziowej, czyli rolkach, w laboratorium o kontrolowanej temperaturze, dokładnie mierząc przez cały czas spaliny i zużycie energii pojazdu. Cykl WLTP jest dłuższy i szybszy od poprzedniego, trwa około trzydziestu minut i obejmuje mniej więcej dwadzieścia trzy kilometry przy średniej prędkości bliskiej czterdziestu sześciu kilometrów na godzinę, z wyższą prędkością maksymalną oraz żwawszymi, bardziej zróżnicowanymi przyspieszeniami rozłożonymi na fazy niskiej, średniej, wysokiej i bardzo wysokiej prędkości, które lepiej odwzorowują ruch miejski, pozamiejski i autostradowy.

Istotnym ulepszeniem względem NEDC jest to, że WLTP uwzględnia czynniki realnie wpływające na zużycie danego egzemplarza. Jest znacznie bardziej czuły na masę pojazdu, opór aerodynamiczny i opory toczenia, a co kluczowe bierze pod uwagę wyposażenie opcjonalne: większe koła, panoramiczne dachy i inne dodatki zwiększające masę lub opór mogą podnosić certyfikowane wartości. Oznacza to, że bogato wyposażony samochód może mieć wyższy oficjalny wynik CO2, a tym samym wyższą stawkę podatkową niż ten sam model w podstawowej wersji.

Ponieważ nawet rzetelny test laboratoryjny nie jest w stanie uchwycić każdej zmiennej z realnej eksploatacji, WLTP uzupełniono o badanie Real Driving Emissions, znane jako RDE. RDE wykorzystuje przenośną aparaturę pomiarową umieszczoną w pojeździe podczas rzeczywistej jazdy po drogach publicznych i skupia się głównie na zanieczyszczeniach, takich jak tlenki azotu i cząstki stałe, a nie na zużyciu paliwa. Razem obie procedury obejmują zarówno powtarzalność laboratoryjną, jak i realia drogowe.

Wartości WLTP wciąż należy traktować jako porównawcze punkty odniesienia, a nie gwarancje, ponieważ indywidualne wyniki zależą od stylu jazdy, klimatu, obciążenia i trasy. Procedura ta jest blisko powiązana z zastąpionym NEDC, z badaniem RDE dla zanieczyszczeń oraz z podstawowymi miarami zużycia paliwa i emisji CO2, które kształtują zarówno wybory konsumentów, jak i zgodność z przepisami w znacznej części świata.